Ligging Extremadura in Spanje

• Cáceres in het noorden (Hoog Extremadura)
• Badajoz in het zuiden (Laag Extremadura)

Na ruim twee uur vliegen landden we om 14.45 op het gloednieuwe vliegveld Barajas van Madrid. Binnen de kortste keren hadden we onze bagage en gingen opgetogen richting Hertz autoverhuur bedrijf. Daar vertelden men dat twee van de drie busjes nog niet waren gearriveerd en of we nog maar even wilden wachten. Uiteindelijk konden wij als eerste naar ons busje toe. Met wat passen en meten lukte het uiteindelijk om deze vierwieler vol te stouwen met onze bagage.
Omdat de andere bussen nog niet zo ver waren. Hadden wij nu even de kans om een start te maken met het vogelen. De eerste vogel was een huismus en kort daarna meteen een nieuwe soort een zwarte spreeuw. Heel makkelijk want in dit deel van Spanje komen geen “gewone” spreeuwen meer voor. Dus weet je meteen zeker dat het om een zwarte gaat. Ook vloog hier nog een boerenzwaluw en oeverzwaluw rond. Uiteindelijk waren alles busjes ingeladen en kon onze mini karavaan van start gaan. We reden om 17.10 weg en werden meteen geconfronteerd met de drukte van de stad Madrid. Maar als snel kwamen we in wat meer landelijke omgeving te zitten. We reden zuidwaarts via de A40, A30 en later de A5. Omdat Spanje de meest telefoondraden nog bovengronds heeft en deze telecommunicatiekabels graag door vogels worden bezet. Is het altijd interessant om te kijken of er nog wat leuks op zit. Alleen op de grote weg lukt het lang niet altijd om de draadzitters te determineren. Daarom kregen ze de fraaie verzamelnaam “draadvogels”. Het heeft geen invloed op de lijst, maar je kan elkaar wel snel waarschuwen als je wat moois ziet. Het landschap wat als een film aan ons “voorbijtrok” was licht glooiend en vooral begroeid met lavendel en slangenkruid. De bermen waren versierd met enorme gele linten van bloeiende brem. Een heel fraai gezicht.

Na enkele uren rijden stopten we bij een benzinestation om even de benen te strekken. Natuurlijk had iedereen de kijker paraat en zo konden we de eerste bijeneters, grauwe gorzen, koereigers, gierzwaluwen en graszangers noteren. We reden verder en passeerden een vrij grote stad Talavera de la Reina (Provincie Toledo). Hier stonden ook enkele palmbomen en leek de omgeving iets vlakker. In ieder geval was het Spaanse landschap vele malen groener en mooier dan ik me had voorgesteld. We reden langs een kudde schapen die volop gezelschap hadden van diverse koereigers. Vergelijkbare taferelen zouden we vaker te zien krijgen. We reden langs een plaats Oropesa met een kasteel. Hier vloog een paartje grauwe kiekendieven rond. (Blauwe “kieken” komen deze tijd van het jaar niet in Spanje voor). In de verte een bergkam die voorzien was van een flinke laag sneeuw. Onderweg zie je ook veel boomgaarden met olijfbomen en grillige fraaie kurkeiken. Bij bochten in de grote weg heeft men heel venijnige drempeltjes geplaatst die er absoluut voor zorgen dat men niet te hard door de bochten scheurt. Hoe meer we de plaats van bestemming bereikten des te glooiender het landschap werd. We zagen hier ook Kuiflavendel een plant die je bij de bloemist kan kopen.
Omstreeks 20.45 bereikten wij de Camping die fraai werd beschenen door de laag staande zon.
Blauwe eksters en ontelbare huismussen heten ons van harte welkom. Een uur later was alles uitgeladen en de huisjes voldoende ingericht om ons aan het eerste diner te wagen. Hiervoor moesten we nog een klein kwartier rijden naar een nabij gelegen plaats. Het diner was van te voren gereserveerd en zo konden we al vrij snel aan de verfrissende koude Gazpacho (soep). Dit evenals het vervolg van de maaltijd smaakte uitstekend en hierna gingen we meteen terug naar de camping, waar nog een vleermuis rondvloog.

De tweede stop kort hierna was ook bepaald niet onverdienstelijk. Op het dak van een schuurtje zat een steenuil en ja hoor in de verte zagen we een grote trap dat wil zeggen we zagen alleen zijn nek met kop. De rest was door het hoge gras aan onze waarnemingen onttrokken. De volgende stop was enkele honderden meters verder hier stond een grote dode boom waarop een 6 tal ooievaarsnesten in waren gemaakt. De ooievaars hadden gezelschap in de boom van zeker ruim honderd koereigers. En verderop bespeurden we ook nog een kleine zilverreiger. In de lucht zweefden twee vale gieren en evenveel zwarte ooievaars. Later werd de thermiekbel nog uitgebreid met de komst van een monniksgier. Die duidelijk veel donkerder is dan de vale gier die meer een bruine indruk maakt. Terwijl de monniksgier veel zwarter overkomt. Wij werden steeds achtervolgd door een bus vol Engelsen die dit fraais ook allemaal graag wilden bekijken. De stilte werd doorbroken door het zware geluid van een raaf, in vlucht goed herkenbaar aan de wigvormige staart. We stopten nu op een plek en konden meteen genieten van een grauwe kiekendief die een ware vliegshow weggaf. De vleugels van een grauwe kiek zijn langer en smaller dan die van zijn neef de blauwe kiekendief. Hierdoor maakt hij tijdens de vlucht ook een nog sierlijker indruk. Zoals altijd waren de velden nu weer bedekt met een weelde aan bloemen.

We reden nu door de smalle straatjes van Trujillo en kwamen enkele tegenliggers tegen. Doordat je dit soort steegjes van beide kanten in mag rijden en ze te smal zijn voor twee auto’s moet altijd één van de twee voertuigen achteruit rijden. Eén richtingsverkeer zou hier de oplossing zijn. Uiteindelijk kwamen we bij een meertje (onze lunchplek) en zagen een slangenarend op een paal zitten. Let vooral nu op de staart die vrijwel net zo ver uitsteekt als zijn vleugelpunten. Ook viel de hoekige kop van het dier nu erg op. Vooral omdat hij steeds ergens anders naar keek en zo de omgeving goed in de gaten hield.

Steltkluut

Maar bij het meertje viel nog veel meer te beleven. Aan de overkant zeker een half dozijn steltkluten en de stenen aan de oever waren bedekt met zonnende Moorse beekschildpadden. Het was heel lastig een foto van hen te maken. Want bij de geringste verstoring doken deze reptielen meteen het water in. Ook liep hier nog een oeverlopertje rond.

Na de lunch reden we richting het plaatsje Santa Marta de Magasca. Hier ook een duidelijk steppe-achtig landschap. Door de warmte en een beetje wind werd een zandhoopje omgetoverd tot een mini windhoosje wat als een kleine verticale slang over het landschap huppelden. Een aantal Belgen meenden een blonde tapuit gezien te hebben. Maar Bertus constateerde dat het hier om een “gewone” tapuit ging. Hoewel de blonde ook wel in dit gebied voorkomt. Het bleek een internationaal trefpunt voor vogelaars te zijn. Want nu raakten we in gesprek met enkele Duitsers die een griel in beeld hadden. Later bleek het om twee individuen te gaan. Eentje was zeer waarschijnlijk aan het broeden, want je zag alleen het “koppie” boven het gras uitkomen. Op de grond zagen we een nestje waar steeds grote grijze schubmieren in- en uitkropen. We reden verder en kwamen bij een stenen brug over een zwak stromend beekje. Ook dit was weer een vogeleldorado want in deze bloemenrijke omgeving zagen we in een flits een ijsvogel, verder roodstuit-, rots- en huiszwaluwen en een kleine plevier. Onze Belgische collega’s waren inmiddels ook gearriveerd en hadden een blauwe rotslijster ontdekt. Een scharrelaar vrouwtje zat op een telefoondraad. Even later kwam er ook een mannetje naar toe. Die in zijn bek een flinke rups had meegenomen. Het vrouwtje accepteerde dit geschenk en dat was voor het mannetje meteen het teken dat het wijfje voldoende paringsbereid was. De scharrelaarman bedacht zich geen moment en nam meteen zijn kans waar. Zo werd hoog op de draad de daad bij het woord gevoegd. Als twee met de zwaartekracht spottende evenwichtskunstenaars wisten ze elkaar goed in balans te houden.

Wij hadden nu enkele Fransen ontmoet die een grote trap in het vizier hadden. Deze was duidelijker te zien dan het “trappennekkie" wat we eerder de dag te zien kregen. Even later stopten we en zagen midden op de weg een vrij bleke en kleine leeuwerik die vrijwel alleen voorkomt in Mediterrane landen. Bertus kon er meteen een naamkaartje aanhangen, Het ging namelijk om een kortteenleeuwerik. Op dezelfde weg bespeurden we nog een smaragd hagedis.
Toch maar weer even stoppen en deze daad leverden een brilgrasmus op en een rode patrijs die zich heel dicht liet benaderen en zelfs nog wat geluid maakte. De rode patrijzen “zang” heeft iets weg van het geluid van een schorre, smekkende kikker.

Rode patrijs

We staken de rio Almonte over en reden weer richting Torrejón el Rubio nadat we tot besluit nog even hadden staan gluren naar een roodborsttapuit en een drietal paapjes. Tegen 19.30 keerden we terug op de camping, waar we met moeite beslag konden leggen op de allerlaatste biertjes van de kampwinkel. Rond 9 uur reden we naar het zelfde restaurant als gisteren. De drie gangen werden door iedereen met veel smaak genuttigd. Want vogelen maakt nu eenmaal dorstig en hongerig. Met volle magen meldden wij ons niet al te lang daarna bij Klaas Vaak.

We reden verder en kwamen bij de meertjes van de kerncentrale (Central nuclear de Almaraz). De kerncentrale had een soort fortachtige omheining en het dak was voorzien van twee witte koepels. Verder zag je natuurlijk veel hoogspanningsmasten en meer van dat soort horizonvervuiling. Stond je met de rug naar de centrale dan keek je uit op een andere plas en hier was de natuurwaarde meteen een stuk groter. We hoorden hier duidelijk een grote karekiet zingen. Met zijn harde wat rouw aandoende zang wist hij makkelijk andere vogels te overstemmen. We hoorden een hinnikend geluid en Bertus voorspelde ons de komst van lachsterns en inderdaad kort hierna vlogen 3 lachsterns over onze hoofden. Eén van dit trio dook naar de wateroppervlakte. Op zich is dat ook redelijk bijzonder, want zij duiken lang niet zo vaak als bijvoorbeeld hun neef de grote stern. Het was overigens ook zinvol om in deze omgeving niet alleen naar de lucht te kijken, want ook de bodem liet veel fraais zien. o.a. Tongorchis en bellardia met de witte lipbloemen. Tussen het gras kroop een groene sabelsprinkhaan en ook zagen we de harige op borstels lijkende rupsen van de grote beervlinder. Maar terug naar de vogels. Een steltkluut deed zijn best om een bruine kiekendief te verjagen. Aan de overkant waren tussen de struiken twee Cetti's zangers met elkaar aan het bakkeleien, twee mannetjes strijdend om hun territorium. Vlak daarbij gehuld in enorme waadpakken liepen twee vissers tot hun middel in het water. Hier hoorden we ook nog een graszanger, die vroeger met een heel wat langere naam door het leven ging n.l. Waaierstaartrietzanger. Na het bestuderen van een “snirrende ”sprinkhaanzanger gezeten op een lisdodde, was het ruimschoots tijd om verder te gaan. We staken de Taag over en werden kort daarna tot stoppen gedwongen door de Gardia Civil. (Gelukkig had iedereen de riemen vast). De niet al te vriendelijke dienders hadden veel belangstelling voor onze papieren. Maar hier kon men niets bijzonders aan ontdekken en zo mochten wij even later onze weg vervolgen. Na een korte tijd zagen we een groep gieren. We reden er voorbij en gingen toen heel voorzichtig de bus uit. Om de telescopen te pakken. 9 vale- en 6 monniksgieren waren bezig met een soort feestmaal. Het onderwerp van hun schranszucht moet een groot zoogdier geweest zijn. Want je zag een groot karkas waaruit de gieren steeds flinke stukken vlees trokken. Dit was niet het “officiële gierenrestaurant” een plek verderop waar regelmatig slachtafval wordt gedeponeerd. Het ging hier om een echte opruim actie.

Vale- en monniksgieren

De gieren handhaven een strakke hiërarchie. De monniksgieren hadden de eerste keus en de vale gieren stonden meestal toe te kijken en hadden af en toe de kans om ook een “vorkje mee te prikken”. Uiteindelijk vlogen de aaseters weg. Ze moeten dan op de grond eerst een klein aanloopje maken en dan pas kan hun lichaam aan het luchtverkeer deelnemen. Op een paaltje zat een blinkende krabspin, die een soort verstoppertje aan het doen was. Wanneer je naar de ene kant keek kroop hij naar de andere en omgekeerd. Verder zagen we nog op deze memorabele plek een zwarte ooievaar en Theklaleeuwerik. Deze leeuwerik is een iets kleinere uitgave van de kuifleeuwerik. We reden verder en de omgeving werd steeds bergachtiger. Bij een schitterend watertje gelegen in een waar bloemen paradijs besloten we te lunchen. Tussen de vegetatie kroop een Algerijnse zandloper een hagedis met een mooie dubbele streep aan de flanken. De muzikale omlijsting werd verzorgd door een nachtegaal die achter elkaar zijn gevarieerde lied ten gehore bracht. Na deze onderbreking reden we verder naar het hooggelegen plaatsje Cabanas de Castillo. Vanaf de parkeerplaats kon je de kasteelruïne al zien. Het was een zeer fraaie wandeling naar de ruïne toe. Maar wij werden zowel door het uitzicht als door de vogels gedwongen om met regelmaat te stoppen en de optiek ter hand te nemen. Maar dit deden we beslist niet voor niets. Slechtvalken kregen we uitstekend in de kijker. Ook werden hier alpengierzwaluw en cirlgors gespot. We klauterden onverdroten verder, soms op handen en voeten, maar meestal gewoon op twee benen. Bij de top aangekomen werden we verrast door een heel fraai uitzicht. Vlak naast de restanten van het voormalige kasteel was een klein heuveltje hier zagen we veel koninginnepages en koningspages rondvliegen. Bertus vertelde dat dit op zich niet zo verwonderlijk is. De mannetjes en vrouwtjes zoeken gestuurd door hun genen het hoogste punt van de omgeving op.
Een soort hangplek voor vlinders met amoreuze bedoelingen. Dit gedrag wordt hilltopping genoemd. Het wordt ook wel bij andere insectensoorten waargenomen maar deze pages zijn er ook in gespecialiseerd. In ieder geval heb ik nog nooit zoveel van deze fladderende beauties bij elkaar gezien. Op de terugweg hebben we nog ons best gedaan om de zwarte tapuit te zien. Onze ijver werd beloond want we zagen hem op de rand van een rots staan. Toen hij zich snel omkeerde kon je nog een flits van de witte staart zien. Ook wilde een grijze gors zijn aanwezigheid niet ongemerkt voorbij laten gaan.

Het weer was meer dan voortreffelijk volop zon en met een temperatuur die toch meer dan behagelijk genoemd mag worden, terwijl het koel genoeg was voor onze klauteractiviteiten. We reden verder en maakte nog een fotostop bij het plaatsje met als ik het goed heb onthouden de naam Deleitosso. Hier stond een oude kerk die bezet was met tientallen bewoonde ooievaarsnesten. Verderop moesten we nog stoppen voor een kudde schapen die met een herder over de weg liepen. Hierna reden we weer in Parque Natural de Montfragüe en maakte een stop bij het uitzichtpunt Portilla del Tietar. Deze plek is bij alle vogelaars in de omgeving bekend en het is hier altijd vrij druk. Dit had ook grote voordelen, want het scheelde een boel zoekwerk. Je volgde de richting van de aanwezige telescopen maar en na enig zoeken zag je dan in een rotswand een soort nisje en van uit deze nis zaten twee enorme donzige uilskuikens je aan te staren. Het waren de kinderen van een oehoe paar, die zich op dat moment zelf aan het oog hadden onttrokken. De jongelingen zaten naast elkaar en wachten geduldig op de terugkomst van hun ouders. Ze waren volgens zeggen ruim twee maanden oud. Maar deze vogelrijke dag had nog een geweldige uitsmijter in petto. Want even later liepen we ruim honderd meter verder naar rechts en zagen daar een vogel op het nest die ook nog even bereid was om een stukje te vliegen en daarmee onmiskenbaar zijn witte schouders liet zien.

Vliegende Spaanse keizerarend

We stonden nu te kijken naar een van de zeldzaamste roofvogels ter wereld. De Spaanse keizerarend waar er rond 1980 nog maar 40 paar van aanwezig was. Door drastische beschermingsmaatregelen is hun aantal (telling 2002) opgelopen tot 175 paar. De Spaanse keizerarend broedt uitsluitend in Spanje. Zonder meer een enorme top waarneming. Door het warme weer hadden vrijwel alle luchtreuzen een fraaie thermiekbel gevonden en zo zweefde tientallen gieren, zwarte ooievaars en dito wouwen ogenschijnlijk moeiteloos boven ons. Teruggekomen op de camping haalden we steeds weer de herinneringen op van deze geweldige vogeldag.

De tweede stop was bij een gebied wat rijk voorzien was met kleine rotspartijtjes. Hier scoorden we een grauwe kiekendief en in de verte vlogen in een flits twee witbuikzandhoenders langs, ze waren te ver om ze echt goed te zien. Wel oogstrelend was het zicht op een blonde tapuit die eerst op een draad zat en later met partner op een muurtje. Officieel is het zelfs de westelijke blonde tapuit die voorkomt in nw Afrika en het Iberische schiereiland. In dit steppegebied ook veel kalanderleeuwerikken, dit is nu eenmaal het biotoop waar deze vogel zich het best thuis voelt. We hadden het geluk om hun speciale baltsvlucht te zien. In de lucht grijpen de vogels elkaars pootjes vast een heel bijzondere waarneming. We reden nu door het fraaie tijdloze dorpje Santiago del Campo en stopten weer even buiten het dorp. Hier mochten we een vliegende kleine trap aanschouwen en in de verte een slechtvalk.

Inmiddels was het al weer ruim tijd om een koffiepauze in te lassen, dit gebeurde op een parkeerplaats met een picknicktafel. Nadat we ons gelaafd hadden, kon de omgeving wat beter bekeken worden. Er was een stukje terrein afgezet met draad hierin lag de bedding van een thans droge rivier. Dit was kennelijk een biotoop waar bijeneters het goed naar hun zin hadden. We hebben hier zeker een halfuur volop genoten van de aanblik van deze prachtige vogels. Bertus merkte terecht op dit was geen kijken naar bijeneters. Dit was bijeneters beleven en daar had hij volkomen gelijk in. Ook konden we hier nog heel goed een roodkopklauwier bewonderen. Wij gingen verder en kwamen op een zandweggetje wat als goede leeuwerikplek te boek staat. Dat klopte ook wel want al vrij snel lieten twee kortteenleeuwerik zich bewonderen. Even later vergezeld van de grotere duinpieper. Deze vogel is sinds twee jaar in Nederland als broedvogel uitgestorven. De duinpieper is van andere piepers te onderscheiden door de donkere teugelstreep (teugel zit tussen snavel en oog). Op het zandpad liep een oliekever die voorzien was van oranje strepen over de rug.

Wij kwamen nu in een wat waterrijke omgeving en besloten bij een meertje te lunchen. Dit was vanzelfsprekend een gebied waar je veel ooievaars kan verwachten. Een krakeend met jongen zwom in het water. Deze eendjes kunnen het beste de eibers mijden want die zullen zo'n hapje niet versmaden. We liepen naar een grote paal voorzien van een ooievaarsnest. Een adulte ooievaar met drie jonkies. Het bijzondere bij dit nest waren echter niet de hoofdbewoners de ooievaars, maar de onderhuurders in dit geval Spaanse mussen die onder het eibernest hun eigen “dorpje” hadden gesticht.

Ooievaar met jongen en spaanse mussen

Ruim een dozijn Spaanse mussennestjes gemaakt van stro en hooi waren onder het grote nest gemonteerd. Door de bouw van de nestjes kan je zien dat mussen verwant zijn aan de wevervogels, want ze hebben ongeveer de zelfde “bouwtekening” gebruikt. Spaanse mussen zijn goed te herkennen van huismussen, dat wil zeggen de mannen. Die hebben namelijk een bruine pet, flinke witte wangen en een zwarte keel, met zwarte strepen over de borst. Bij de vrouwtjes is het verschil met de huismus minimaal. We liepen weer terug naar de auto en voor we wilden instappen hadden we nog een flinke tijd een steenarend in het vizier. Hij had nog aardig wat wit in de vleugels en vermoedelijk ging het om een tweejarig exemplaar, dus nog een echte puber. Ook zagen we hier een kleine plevier met de karakteristieke gele oogring en hoorden we de zang van een grote karekiet. Grote karekieten zijn in Spanje algemener dan de kleine. In Nederland is dat duidelijk omgekeerd. Hierna maakte we nog een korte stop bij een ander meertje vlak in de buurt. We hoorden hier het hinniken van een dodaars die daar rondzwom met enkele jonkies in de nabijheid. We zaten in de vogelhut, voor de hut vloog heel zenuwachtig een boerenzwaluw rond. Toen wij goed keken begrepen we de reden van zijn onrust. Aan het plafond van de hut was namelijk een boerenzwaluwen nestje gemetseld en hierin lagen enkele eitjes in. De boerenzwaluw wilde heel graag naar binnen, maar durfde dit niet omdat wij er zaten. Toen dit “kwartje” bij ons was gevallen, verlieten we meteen de hut. Voordat de laatste de hut uit was. Had de boerenzwaluw zijn plaats op de eieren al weer ingenomen. Zo zie je maar weer dat het instinkt van toekomstige ouders heel erg sterk is. Buiten zagen we een oeverzwaluw insecten uit de lucht happen. Ook was er een fuut die zijn best deed om een overmaatse vis naar binnen te werken. Even draaien zodat de vissenkop richting futenkeel wees en toen hap slik, slok en weg was de onderwaterbewoner.

We reden een flink stuk verder en stopten even bij de oever van de Taag. In het water zwom een adderringslang, die weinig enthousiasme kon opbrengen voor onze komst. We zagen het reptiel in het water maar ook op het land. In beide gevallen probeerde hij zo snel mogelijk uit onze buurt te komen. In de lucht vloog de kleinste der gieren de aasgier. Een volwassen exemplaar met zwart witte vleugels. De vleugels van een aasgier hebben in de vlucht wel iets weg van de vlerken van een ooievaar. Met het grote verschil dat een ooievaar een enorm lange nek heeft. Terwijl het “nekkie" van een aasgier niet zo veel voorstelt. Bij een ooievaar zijn de poten langer dan de staart en bij een aasgier absoluut niet. Verder heeft de aasgier een spatelvormige staart, terwijl de eiber het met een recht “roer” door het leven gaat. Bij een plasje vloog een libel rond; een zogenaamde plasrombout met een vrij plat lichaam. Vlak voor we de bus in gingen zagen we een grijze gors met een bek vol rupsen op weg naar zijn hongerige nazaten.

Thermiekbel met gieren

We reden voort en maakte nog en laatste stop bij de gierenrots. Hier zagen we weer enorme thermiekzuilen die zeker vijftig gieren met zich mee voerden. Het loont altijd de moeite om de rotswanden af te speuren. Hier ontdekte we een zwarte ooievaar die hier een nest had gemaakt in een nis van de rotswand. Je kon er niet zo heel veel van zien. Maar de rode snavel stak wel heel erg af tegen de zwarte achtergrond. Heel duidelijk kregen we nu ook een blauwe rotslijster voor de scoop. Dit was de mooiste blauwe rotslijster waarneming tot nu toe. Want door de zon kwamen de donkerblauwe iriserende kleuren goed tot hun recht. Ook zagen we nog een aalscholver, in Nederland zeer algemeen en hier in Spanje is hij in ieder geval veel zeldzamer. Nog tevergeefs gezocht naar het nest van een Oehoe, die zich hier volgens de overlevering ergens zou moeten schuilhouden. Maar ja we waren ook vandaag al weer genoeg verwend. Op de camping aangekomen wierpen we ons meteen weer in de armen van Bacchus.

De Taag (Portugees: Tejo, Spaans: Tajo) is met een lengte van circa 1000 kilometer de langste rivier op het Iberisch schiereiland. Het is ook de langste rivier van Portugal. De Taag ontspringt op 1590 meter hoogte op de hellingen van de Muela de San Juan in de Sierra de Albarracín in het oosten van Spanje. De Taag wordt gebruikt voor de irrigatie van de droge omliggende landbouwgebieden, en via de talrijke stuwdammen voor stroomopwekking. Langs de oevers wordt wijn verbouwd.

Maar het is toch bijzonder er nu overheen te lopen. De brug is het woonoord van honderden huiszwaluwen. Die hun nestjes aan weerszijde van de brug hebben gemetseld. We schatten dat er zo'n 600 nestjes zijn gemonteerd. De huiszwaluwen vliegen af en aan. Nog nooit heb ik er zo veel bij elkaar gezien. Over en onder de brug vlogen ook met regelmaat een kwartet alpengierzwaluwen. Deze snelle vogels zijn goed herkenbaar aan hun witte borst (Hierdoor danken ze ook hun wetenschappelijke soortnaam) Apus melba (melba betekent wit). Voor alle duidelijkheid gierzwaluwen hebben geen enkele verwantschap met zwaluwen. Hoewel je op de brug af en toe wel eens opzij moest springen voor een passerende auto. Maar ondanks dat viel er op de brug heel wat te vogelen. Holenduif, koekoek, grote bonte specht en een rotszwaluw wisten onze aandacht op te eisen.
Na deze ornithologische warming up begonnen we aan de wandeling naar het kasteel enkele honderden meters boven de plek waar we thans vertoefden. Muzikaal ondersteund door nachtegaal en zwartkop sjouwden wij naar boven op weg naar “castillo de Monfraqüe”. Een werkelijk schitterende wandeling, wij vorderden maar gestaag, niet dat we buiten adem het parcours moesten beklauteren, maar meer omdat we steeds gedwongen waren om van het adembenemende uitzicht te genieten en als gevolg daarvan dit fraais weer fotografisch wilde vastleggen. Met een prettige regelmaat vertoonden allerlei luchtacrobaten hun vliegkunst. Om enkele artiesten met naam en toenaam te noemen een kleine impressie in chronologische volgorde. Vier dwergarenden, aas- en monniksgier, rode wouw en slangenarend. In het bos waren het vooral de kleinere zangvogels die hun zangkunst demonstreerden. Naast enkele ook bij ons algemene bosvogels, mochten wij hier ook bij ons zeldzame soorten ontwaren, zoals het kleurige trio, blauwe rotslijster, zwarte roodstaart en grijze gors. Maar ook de niet minder kleurrijke wielewaal, putter en Europese kanarie. Ook voor botanici viel hier nog wel wat te beleven. Diverse rots- en bosplanten. Waarvan de meest opvallende ongetwijfeld de affodil was. Een mooie plant die in knopvorm een gestreept pyjama uiterlijk heeft. Maar daarna ontluikt als een zes-stralige witte ster.
Ook liepen we nog langs een klein poeltje, dit watertje was door een marmersalamander en een Iberische meerkikker uitgekozen als domicilie. Hierna duurde het niet lang meer of we hadden de top bereikt nog even de laatste loodjes en ja hoor wij konden zeggen dat we deze fraaie “berg” bedwongen hadden. Wij mochten daarom onder de stenen triomfboog door en hadden vrij zich op een stuk vergane glorie. Van het kasteel was niet zo heel veel meer over. Toch heeft men nog wel zijn best gedaan om de zaak nog enigszins te restaureren en reconstrueren. Maar de reparatieplekken zagen er eigenlijk nog te nieuwe uit. Waardoor je tijdsbeeld enigszins in de war gebracht werd. Ook was op “het kasteelplein” nog een piep klein kerkje en een soevenier - versnaperingen winkeltje te zien. Wij zagen twee Duitsers met enorme lenzen op hun fototoestel. Toen wij nieuwsgierig informeerden wat zij allemaal op de gevoelige plaat hadden geslingerd. Kwam er niet veel meer uit dan een korte kreet “Geier”. Dit was de voltallige retoriek van onze oosterburen. Op deze manier wordt elke conversatie in de kiem gesmoord.
Veel spraakzamer waren enkele Engelsen die een kaffer gierzwaluw (White-rumped Swift) hadden gezien. Bertus was meteen erg enthousiast, want op zich wordt deze vogel hier wel vaker waargenomen. Maar de tijd van het jaar maakt deze waarneming heel bijzonder. Kaffergierzwaluwen komen meestal pas eind mei ten tonele. En een waarneming op 3 mei zou fenologisch gezien zeer bijzonder zijn. Kaffergierzwaluwen hebben net als huiszwaluwen een witte stuit en daarmee zijn ze makkelijk van andere hier voorkomende gierzwaluwen te onderscheiden. Van alle kanten werd het luchtruim afgespeurd. Maar uiteindelijk werd ons geduld beloond en vond de “kaffer” het nodig om zich aan ons voor te stellen. Wanneer je de kasteel ruïne beklom had je een fenomenaal uitzicht over de omgeving. Zo zag je onder andere de fraaie huiszwaluwen-brug over de Taag. Maar dit uitzichtpunt is vooral geliefd bij vogelaars omdat het kasteel tegenover de gierenrots is gevestigd. Gieren die in een Thermiekbel zijn gevangen worden door de wind op een presenteerblaadje langs gestuurd. En zo zie je al deze enorme zwevers op steenworp afstand aan je voorbij glijden. Het is lastig om ze te fotograferen, maar met een beetje geduld lukt het toch wel.

Vliegende vale gier

In het kasteel was een nest bovenaan bij een nisje in de muur. Deze takkenwoning behoorde toe aan een alpenkraai, die zoals zijn naam al verraadt zich altijd nestelt op hoge plekken. (Tussen de 1.200 en 3.000 m. kan men zijn nesten tegenkomen). Even later vloog deze fraaie slanke kraai ook nog een rondje langs het kasteel. Heel goed kon je toen de rode kromme snavel zien. Nadat wij ongeveer anderhalf uur op de top hadden vertoefd werd het tijd om aan de terugtocht te denken. De afdaling verliep verder zonder problemen en tegen lunchtijd waren we weer bij de parkeerplaats. Een picknicktafel en dito stoelen boden de ultieme mogelijkheid om ons “twaalfuurtje” te verorberen. Hierna gingen we naar het mini-plaatsje Villareal de San Carlos. Wat bestond uit één straatje, één kerk en één café en verder konden we hier het bezoekerscentrum aantreffen. Dit bezoekerscentrum stelde niet zo veel voor. Wel kregen we allemaal een mooi geïllustreerde plattegrond van het park.

We besloten nu we hier toch in de buurt waren, om nog even te gaan kijken bij Portilla del Tiétar. De plek waar we eerder deze week enkele top waarnemingen hadden gedaan. De rotswand waar we deze week nog oehoe jongen hadden gescoord, leek nu ogenschijnlijk leeg te zijn. De uit de kluiten gewassen “uilskuikens” zijn inmiddels al zo ver dat ze wel een beetje rond het nest kunnen scharrelen (takkelingen). Dit gebeurt meestal na een week of vijf. De vliegkunst zijn ze dan nog niet machtig. Dit zal pas na zo'n negen weken gebeuren. Tot in de herfst van hun geboortejaar blijven ze nog bij hun ouders, daarna zullen ze op zoek moeten naar een eigen leefgebied. Maar we gaven de moed niet zo maar op, we moesten gewoon even wat geduld betrachtten uiteindelijk kwamen de schuchtere dieren toch te voorschijn.

Oehoe jong

Later zagen we nog niet zo heel ver daar vandaan ook de ouder(s) nog. Die zeer alert met hun oranje ogen de omgeving goed in de gaten hielden. Wat een schitterende vogel is dat toch. Het geslacht Bubo waartoe de oehoe's behoren bestaat wereldwijd uit zo'n 15 soorten. Deze behoren allemaal tot de grootste uilen ter wereld. Net als twee dagen geleden kon niemand het laten ook nog even te kijken bij de plek waar we toen Spaanse keizerarenden hadden gezien. We hadden geluk want de twee ouders zweefden allebei rond. Maar zij waren niet alleen ook talloze gieren werden door de lucht gedragen. Een van de gieren had op de een of andere manier de toorn van de keizer opgewekt. Want op een gegeven moment veranderde de adelaar van richting en gaf een gevoelige dreun aan een vale gier die kennelijk het keizerlijk luchtruim had geschonden. Hoewel de vale gier zeker in vlucht forser is dan de arend. Maakt hij geen schijn van kans tegen deze felle stootvogel. De gier restte dan ook niets anders dan een roemloze aftocht. Omdat het ondenkbaar was dat dit soort beelden nog overtroffen zouden worden, besloten wij ook om de weg naar de camping te aanvaarden. Het zal duidelijk zijn dat dit soort memorabele momenten nog vaak werden opgerakeld in de rest van de week.

Vliegende ooievaar

De eibers vlogen af en aan met nestmateriaal kennelijk was er sprake van achterstand in het groot onderhoud. Want aan bijna elk nest werd wel iets “vertimmerd”. De landelijke stilte werd doorbroken door een “hoepende” hop. Die zoals het een goed “onomatopeet” betaamd bij herhaling zijn eigen naam ten gehore bracht. Wij togen verder richting Cáceres een voor deze omgeving vrij grote stad. De lucht had definitief korte metten gemaakt met al de hemelontsierende grauwsluiers en nu kreeg de zon weer volop de gelegenheid om het landschap met haar stralen te “kietelen”. Het resultaat van deze aardverwarming was meteen te zien, want het aantal waarnemingen van zwevende roofvogels- en ooievaars was weer snel gestegen naar een representatief niveau.
We reden langs de rivier rio Salor door een fraai landschap met ogenschijnlijk verlate boerderijen en stopten bij Embalse de Salor een stuwmeer. Hier waren enkele futen en veel ooievaars. Het stuwmeer is vrij groot en maakt een heel natuurrijke indruk. Het is omgeven door zwaar geërodeerde rotsblokken die duidelijk demonstreren dat de tand des tijds hier duchtig aan heeft geknaagd. Een ideale plek om onze meegebrachte koek en koffie te nuttigen. Maar de rust was van korte duur, want onze aandacht werd thans volledig opgeëist door een fraai zingende wielewaal. Iedereen wilde deze in signaalkleuren gestoken gevederde minstreel natuurlijk graag voor de lens krijgen. Daarna waren we getuigen van een ware roofvogelshow. In het voorprogramma een fraaie dwergarend donkere vorm met naast de kop op de schouders twee witte ronde vlekken. Deze worden heel begrijpelijk ook wel de “koplampen” genoemd. De hoofdshow werd verzorgd door drie slangenarenden. Slangenarenden vliegen net als gieren met afhangende poten. Een van de drie een juveniel van vorig jaar (lichte vorm) zat kennelijk in de buurt van een blauwe ekster-nest. Want deze dappere vogels voerden schijnaanvallen uit naar de hoekige kop van deze “reptielen-liefhebber”

Wij vervolgden onze weg en pasten de zogenaamde “hit and run” methode toe. Dat wil zeggen bij een potentiële vogelkijkplaats zou Bertus alleen de bus verlaten en beoordelen of deze plek de moeite waard was. Indien deze ambiance het “Ok-stempel” kreeg dan mocht de rest van het gezelschap hier ook van genieten. Dit experiment bleek na de eerste keer al erg succesvol. Achtereenvolgens manifesteerden de volgende gevederden zich voor onze netvliezen. Kleine mantelmeeuwen, een lepelaars duo, kleine zilverreiger gevolgd door een half dozijn steltkluten. Wat dichter bij de grond, een trio bontbekplevieren vergezeld van een solo opererende bonte strandloper. De ruiters wisten zich vertegenwoordigd door “groenpoot” en tureluur. We reden nu verder langs een plaatsje met veel telefoonpalen langs de weg. Aan de palen zijn nestkasten opgehangen. Bertus vertelde dat we hier een vrij grote kans hadden om scharrelaars te zien. Deze profetie kwam ruimschoots uit. We hebben maar liefst 7 van deze vliegende diamanten gezien. Onderweg verder nog monniksgier en rode patrijs.

We kwamen bij een tweede stuwmeer. Het geknor van onze magen vertelde echter dat het de hoogste tijd was om wat voedsel tot ons te nemen. En zo zaten we even later te genieten van onze voortreffelijke lunch. Het is steeds weer een wonder hoe onze cateringploeg het voor elkaar krijgt om met de beperkte middelen die een bus met zich meebrengt toch er telkens in te slagen om de smaakpapillen zo te verwennen. Over het water vlogen knalrode vuur- en zwevende heidelibellen. Deze laatste vlogen in tandem vlucht. Het mannetje had het vrouwtje in een ijzeren greep en kon op die manier haar dwingen om de door hem bevruchte eitjes aan de wateroppervlakte toe te vertrouwen. Ook botanisch gezien viel hier nog wel wat te beleven een paarse lis of zo u wilt iris en een bremraapsoort waarvan het niet helemaal duidelijk was waar deze plant nu precies op parasiteerde. Bij een klein landweggetje vertoefde een kortteenleeuwerik. In dit zelfde biotoop verblijven ook altijd graag soms “tot vervelends” aan toe; grauwe gors en kuifleeuwerik. Op een paal zat een scharrelaar (de 8e van vandaag) die af en toe zijn uitkijkpost verliet om kort daarna op deze hoge zitplaats neer te strijken met een onfortuinlijke rups in de bek. Die hij daarna op zijn gemak ging oppeuzelen. Het dier was redelijk mediagevoelig want hij poseerde alsof hij wist dat dit zijn carrière goed zou doen. We besloten om naar het meer van Almaraz bij de kerncentrale te rijden. Onderweg een grote wolk, gevormd door zeker 100 koereigers. Toen we bij het meer kwamen stonden daar twee mannen met op statief staande fototoestellen verrijkt met enorme tele-kanonnen. Deze toeters stonden op het riet gericht. Wij gingen netjes op afstand staan totdat de twee mannen hun plaatjes hadden geschoten. We kregen nu wel mooi de gelegenheid om te kijken naar het model wat voor hun lenzen had geposeerd. Het bleek om en fraaie grote purperkoet te gaan, die zich nog even liet koesteren door de speelse zonnestralen.

Purperkoet in het riet

Daarna vond de purperen vogel dat hij lang genoeg de show had gestolen en schreed met koninklijke tred verder en verdween tussen het riet. Bertus waarschuwde ons want hij had een kwak waargenomen die recht op ons af kwam vliegen. Inderdaad scheerde even later deze dagactieve nachtreiger pal boven onze hoofden; Een schitterende ervaring.
Nog even koekeloeren naar een grote karekiet die als een nietsvermoedende minstreel zijn krassende lied ten gehore bracht. We kwamen in de buurt van de plek waar we eerder deze week de grijze wouw hadden gezien. Deze wetenschap, het feit dat we een afslagje mistte en ook een flinke dosis geluk zorgden er voor dat wij kort hierna wederom de sierlijke vlucht van de grijze wouw konden aanschouwen. Een prachtig besluit van wederom een geweldige vogeldag. Tegen half acht bereikten wij de camping. Waar wij waardig plaatsnamen achter een glas met gele inhoud voorzien van een witte kraag.

Om 8.25 reden we weg richting Sierra de Gredos dat wil zeggen we gaan vandaag het hooggebergte in. We passeerden het nabij gelegen plaatsje Plasencia en daarna reden we door de kersenvallei. Zeg maar de Betuwe van Extremadura. Wouter G. spotte een echte ijzeren steenarend, die je hier wel vaker tegenkomt vooral in de buurt van grote woningen. We volgden een tijdlang de rio Jerte (een rivier met veel kleine watervalletjes).
Wij reden langs Gabezuela del Valle. Ter hoogte van Hervás sloegen we af voor de ortolanen. Het was een mooie weg omhoog met een schitterend uitzicht op het dal. Onderweg hebben we nog uitgekeken naar appelvinken. Halverwege dachten we een ortolaan te zien. We stapten uit maar de vogel was al gevlogen. Wel zagen we twee grijze gorzen en een boomklever. Onderweg verder omhoog nog gaaien en een raaf. Vlak bij de top was het inderdaad raak en spotten we de eerste ortolaan. Eerst niet zo heel goed te zien, maar later beeldvullend door de telescoop. Ook kon je hem heel goed horen, het is een mooi liedje wat elementen in zich heeft van zijn neef de geelgors, maar ook wat kool- en pimpelmees strofen. De hellingen waren begroeid met tijm, wat een heerlijke geur hebben deze bloemen toch. Uiteindelijk hebben we hier zeker 10 ortolanen gezien. We keerden terug naar het dal en reden richting El barco de Ávila. Voorbij het plaatsje Tornavacas. Bij een parkeerplaats zagen we twee rode patrijzen en hoorden een baardgrasmus. Ook was er nog een heggenmus aanwezig. Hier hebben we koffie gedronken en deden nog een dappere en succesvolle poging om de baardgrasmus beter in beeld te krijgen. We hebben nog een foto gemaakt van een mannetjesorchis. We reden door het plaatsje Pueto de Tornavacas en staken de rio Tormes over, door El barco de Ávila. De rotonde reden we driemaal rond en toen wisten we zeker welke richting we moesten volgen, We waren nu in “Parque regional de la Sierra de Gredoso”. Bij de parkeerplaats was een bruggetje over een snelstromend riviertje. Hier zou een waterspreeuw moeten zitten. Maar hoe we ook ons best deden we zagen hem niet. Net toen we weer verder wilden gaan werd het diertje opgemerkt. Inderdaad op een steen aan de kant van het water zat dit mooie vogeltje. Hij hipte van steen naar steen en vloog onder de brug door naar de andere kant. Ook hier sprong hij langs en in het water, tot hij onderdook en weg was.

Waterspreeuw

Wij gingen steeds hoger sommige stukken van de weg waren voorzien van rood witte paaltjes. Zo kon je in de winter zien waar de weg was en hoeveel sneeuw er was gevallen. We stopten onderweg en zagen kort na elkaar; monniksgier, vale gier en een Iberische gele kwikstaart en een lichte vorm van de dwergarend. Na ongeveer 300 meter stopten we weer voor de rode rotslijster. Maar hadden helaas op deze plek minder geluk. We bereikten een grote parkeerplaats wat tevens het einde van de weg was en gingen hier lunchen. Tijdens de maaltijd stortten het heel even van de regen. Maar gelukkig zaten we hoog en droog in de bus. Vlak bij de parkeerplaats konden we heel goed een mooie grijze gors zien, met zijn grijze kop en zwarte strepen als of hij een ouderwetse wielrennershelm droeg.

Grijze gors

We gingen nu wandelen in het rotsachtige Gredos. Iemand had hier een rode rotslijster gezien en met zijn allen probeerden we dit goede voorbeeld te volgen. Op eens vloog hij in een flits achter de rotsblokken en kwam naderhand niet meer te voorschijn. Hoewel het wolkendek nog flink gesloten was, waagden we ons toch naar hogere sferen. Zondermeer een mooie wandeling. Waar wij nu liepen hadden onze collega's begin deze week de steenbokken op aaibare afstand gezien. Wij moesten ons met minder tevreden stellen. Het bleef bij enkele bescheiden waarnemingen en dan nog wel in de verte. In dit rotsachtige biotoop enkele niet direct verwachtte narcissen zoals het hoepelrokje en engelentranen. Wel konden we heel goed een blauwborst bekijken die zich in al zijn hoeken van zijn territorium liet bewonderen. Tegen 16.45 aanvaarden wij de terugreis. We maakten onderweg nog een tussenstop om in een winkeltje wat versnaperingen te kopen. De weg was op een paar kleine uitzonderingen na gelijk aan die van de heenweg. De film werd als het ware teruggedraaid. Hoewel de auto uiteraard wel vooruit bleef rijden. Vogelen in het hooggebergte is een vermoeiende bezigheid. Velen van ons waren onderweg in slaap gesukkeld. Alleen op de voorbank kon Klaas Vaak geen vat krijgen. Tegen 19.30 keerden we als laatste terug op de camping.

Bertus waarschuwde ons voor de komst van zwartbuikzandhoenders. Kort hierna vloog een vijftal van deze zwartbuiken over. Ze maakten nu geen geluid, maar in vlucht kunnen ze wel eens een speciaal ratelend geluid laten horen. Naderhand zagen we er nog wel meer zwartbuikzandhoenders, maar nooit meer zo mooi als de eerste keer. Want de andere keren was de afstand tussen ons en de vogels een stuk groter. Totaal vlogen er in die ochtend uur zeker 17 rond. Met de telescopen scanden we het gebied af en ja hoor weer een grote trap. Maar dit was een heel bijzondere. Grote trappen kunnen baltsend binnen een paar seconden totaal van kleur veranderen. Van een aanvankelijk bruine vogel is hij ineens wit geworden. Als of hij zijn verenkleed in een keer binnenste buiten heeft gekeerd. Andere mensen menen dat de vogel in dit stadium lijkt op iemand die in een schuimbad terecht is gekomen.
Als je er wat beter op kan letten dan kent dit baltskleed verschillende stadia. Van uit de normaal houding zal de grote trap eerst zijn staart omhoog doen. Al was hij een overmaatse winterkoning, vervolgens blaast hij zich enigszins op en laat zijn vleugels langs zijn lichaam afzakken. Nu lijkt hij een beetje op een forse kalkoen. Kort daarna heeft hij meer gelijkenis met een wit schaap, want zijn kop en hals heeft hij nu ver naar achter getrokken en de rest van het verenkleed zit binnenstebuiten.

We liepen een eind verder en zagen op het zwarte asfalt een adderringslang die zich aan het opwarmen was voor de komende dag. Het zwarte asfalt wordt dan het snelst warm door warmte absorptie. 's middags hoeft de slang zo iets niet te proberen, want dan gaat het opwarmen een beetje snel maar zo rond een uurtje of 9 is dit nog goed te doen. Toen we iets te dicht genaderd waren dook de slang meteen het hoge gras in. Bij een kruising van twee landweggetjes hielden we een koffie / ontbijt stop. Op een draad maar liefst drie papen (1 man en twee vrouwtjes). Het ging hier dus eigenlijk om een polygame paap. Kijkend naar de grond ontdekte iemand enkele fraaie wantsenorchis. Ook niet bepaald een alledaags verschijnsel. In de lucht cirkelde niet zo heel ver van ons een aasgier.

Inmiddels waren ook onze collega's van de bus van Ton gearriveerd. We hadden even wat ervaringen uitgewisseld en zij reden een 100 meter verder, en net als wij mooi zicht op het steppelandschap. De trappen hadden kennelijk op het moment gewacht dat iedereen weer aan het scannen was. Want er ontstond weer wat beweging in de hoge vegetatie. Grote trappen mannen op flinke afstand. Het leuke was dat we er steeds meer zagen. Op het laatst hadden we 14 volwassen grote trappen in één kijkerbeeld. Langzaam maar zeker trok deze trappen sliert door het steppelandschap. Kleine trappen werden ook regelmatig gezien alleen meer in kleine groepjes, dan weer vliegend en dan weer lopend. Het was duidelijk dat het een uitstekende keuze was geweest om vroeg uit onze bedsteden te kruipen, want we werden nu wel heel ruim beloond voor dit vroege avontuur. Wij reden nu naar de plek waar we eerder deze week veel kleine torenvalken hadden gezien. De oude schuur deed nog steeds dienst als broedcentrum van misschien wel een tiental broedparen. Wij besloten niet dichterbij te gaan want dat zou tot verstoring kunnen leiden. Vanaf een veilige afstand konden we het allemaal ook heel goed in de gaten houden. Wij zagen een monniksgier in het gras en als je deze grote vogel zo ziet zitten, dan is het net of er iemand staat die een grote donkere bontmantel om zich heeft geslagen. We vroegen ons af wat deze gier hier deed. Het antwoord liet echter niet lang op zich wachten. Vlak bij was een boerderij met enkele schapen. Een aantal van deze schapen hadden recentelijk lammetjes gekregen. (Voor onze begrippen erg laat). Maar het feit lag er nu eenmaal een aantal schapen sleepte zelf nog een bloederige placenta achter zich aan. Dit was vermoedelijk hetgeen waar de gier voor was gekomen. Hij had bloed geroken en probeerde op die manier nog een "lekker" tussendoortje te bemachtigen. Inmiddels hadden wij ook al weer het nodige genuttigd en omdat de oogst van deze ochtend al zo rijk was, besloten we om vanmiddag ook de lokale cultuur eer aan te doen. Hiervoor gingen we naar het wonderschone plaatsje Trujillo, waar we al een paar keer snel door heen waren gereden.

Trujillo is een stad in de provincie Cáceres, in de autonome regio Extremadura. Trujillo heeft een bevolkingsaantal van 9219 (2001). De stad is gelegen op een hoogte van 564 meter boven de zeespiegel en heeft een oppervlakte van 655 km2. Trujillo is gebouwd op een granieten heuvel. Op de top hiervan staat een kasteel van waaruit men een goed overzicht heeft van de omgeving. Ook vindt men er nog de ruïnes van een oud fort. De stad werd achtereenvolgens bewoond door de Romeinen, de Visigoten en gedurende vijf eeuwen door de Moren. De stad werd echter door de christenen heroverd in 1233. Stadsrechten werden verleend in 1431 door Juan II.

Maar Trujillo kent niet alleen cultuur, ook is dit beste plek om vale gierzwaluwen te zien. Wat bijna voor iedereen weer een nieuwe "lifer" zou zijn. Er was echter één probleem er waren niet alleen vale gierzwaluwen, maar ook "gewone" gierzwaluwen. En de verschillen tussen beide soorten zijn zeer subtiel dus dat was weer een flinke klus. Vlak voor een grote kerk, zagen we beide soorten. Vale gierzwaluwen ogen iets lichter en lijken heel donker bruin, terwijl de normale gierzwaluw meer richting zwart gaat. Verder zijn de vleugels van de vale iets afgestopt en heeft hij een iets wittere vlek op de keel. Totaal dus drie "ietsen" en ga er maar aan staan. Daarbij komt nog de eigenaardige algemene eigenschap van gierzwaluwen bij, ze kunnen heel snel en zeer wendbaar vliegen. Maar na enig oefenen kregen we de verschillen toch wel in de gaten en lukte het om gierzwaluwsoorten uit elkaar te houden.. Wij vonden dat we nu wel een cerveza verdient hadden. Dit werd genuttigd op een terras bij het hoog gelegen centrum van de stad. De plaza Mayor dit was het echte oude hart van de stad. Een schitterend plein met fontein een grote kerk met standbeeld van Pizarro te paard. (Pizarro was degene die Peru veroverd heeft.) Om het plein waren trappen (nu gewone stenen trappen hoor) die leiden naar de hoger gelegen bebouwing. Hier veel winkeltjes, restaurants, café's e.d. Nadat wij ons gelaafd hadden liepen we nog hogerop naar het kasteel. Van hieruit had je een schitterend uitzicht over het hele stadje en de weidse omgeving. Ook het weer was van uitstekende kwaliteit. Het blijkt overigens dat Trujillo ook heel veel vogels herbergt in het oude stadscentrum niet alleen ooievaars maar ook vliegen er veel kleine torenvalken rond. Toen wij moe maar voldaan weer terug liepen konden we de verleidingen van de terrasjes niet weerstaan en zo streken we wederom neer teneinde wat tapas en wederom cerveza tot ons te nemen. Carpe diem was het devies van de dag geworden.

Ooievaar op een dak in Trujillo

Rond een uur of half twee reden de driebusjes achter elkaar naar het noorden. Onderweg maakten we nog een korte lunchstop bij een wegrestaurant. Na een aantal uren rijden bereikten wij de voorsteden van Madrid, waar we eigenlijk best nog wel veel van te zien kregen, want de weg naar het vliegveld bleek toch wat verder te zijn dan we dachten. Maar hoe dan ook ruim op tijd bereikten we de luchthaven. Rond 19.15 kozen we het luchtruim met vlucht IB 3244 (Iberian airlines) en landden ruim twee uur later weer veilig op Schiphol.

We kunnen terugkijken op een fantastische week vogelen in Extremadura een absolute aanrader voor iedere vogelaar

Henk Merts juni 2006