1e Verslag
Om ongeveer kwart voor acht, net toen het droog begon te worden, reden we de parkeerplaats op bij de Oase. Het heeft daarna ook niet meer geregend en de bewolking brak steeds meer open. Het was wel koud (ongeveer 6 graden) en het woei stevig uit het ZW. Op de parkeerplaats hoorden we de eerste vinken al overkomen en ook een paar kepen. Een boomkruiper zat vlak bij ons in de bosrand. In de erg natte weilanden rondom de parkeerplaats een stuk of 5 nijlganzen en verder groepen kauwen, spreeuwen, en een enkele ekster. Winterkoninkje en roodborst deden of het voorjaar was en zongen er op los.
We waren met een erg grote groep die gelukkig in een aantal kleinere groepjes werd opgedeeld. Ik liep in een groepje met GerritJan en nog 5 anderen. Nadat we nog twee keer werden teruggeroepen (omdat we reeds waren vertrokken voordat alle afspraken over wie waar naar toe zou gaan waren gemaakt) liepen we naar de oranjekom. Op de weg daarnaar toe hoorden we weer boomkruipers, twee boomklevers en een gaai die een buizerd nadeed.
In de oranjekom zwom een groep van 13 dodaarsjes af en toe duikend, maar ook vaak gezellig samen dobberend. Verder veel kuifeenden, krakeenden en wilde eend. We zagen 1 eend die we niet goed konden thuisbrengen mede doordat het beest consequent z'n snavel in de veren hield. Hij was grijs (maar minder mooi en minder strak dan een tafeleend) en had een bruine kop met witte oogstreep. Na lang gedelibereer vond Gerrit Jan dat het een juveniele mandarijneend was. De mogelijkheid dat het een hybride danwel een 'soepeend' was werd echter niet geheel uitgesloten. Bij ons uitkijkpunt over de oranjekom wemelde het van de meesjes (kool en pimpel) en enkele goudhaantjes. Deze laatsten zouden we gedurende onze hele tocht regelmatig horen en zien.
We liepen vervolgens langs de betongeul. Bij de waterval klauterde een winterkoninkje behendig langs de bijna verticale betonnen wand. Als een volleerde rotskruiper steunde hij op z'n uitgewaaierde staart.
Even verderop kwam een groepje van 8 boomleeuweriken langsvliegen. We hebben ze allemaal goed gezien: de korte staart was erg duidelijk. Op deze zelfde plek, maar gelukkig voor de leeuweriken een paar minuten later, kwam ook een sperwer langsvliegen, weer even later gevolgd door een buizerd. Nadat we hier zo een poos hadden staan genieten van al dat moois ontdekte Arthur opeens dat een paar meter boven ons een grote bonte specht een denneappel aan het afkluiven was. Het beest liet zich niet van de wijs brengen en ging rustig verder met z'n ontbijt terwijl wij haar op de vingers keken. Inmiddels aangekomen bij "het bushokje" hoorde ik de eerste goudvinken. Toen we allemaal gingen staan luisteren, hoorden we ze jammer genoeg niet meer. Op deze plek veel groepjes koperwieken overvliegend en ook een enkele goed in de kijker. Hier zagen we ook onze enige groep kramsvogels. Verder overvliegend nogal wat vinken en vinkachtigen alsmede een enkele graspieper. Op de watertjes die je vanaf hier kunt overzien veel tafeleenden, kuifeenden en krakeenden. Vanaf hier naar de kijkhut gelopen waar we de groep van Henk en Gerard aflosten. We zaten nog maar net toen (hiep hiep hoera) de ijsvogel langs kwam flitsen. Ondanks dat er geen twijfel mogelijk was kunnen we toch niet zeggen dat we hem goed hebben gezien in die driekwart seconde. Op het water voor de hut flink wat wintertalingen terwijl een waterral zich wel liet horen, maar niet zien. Op de terug weg naar de oase hoorden we weer een groepje goudvinken (nu ik niet alleen gelukkig). Terwijl we ze probeerden te vinden in de kijker hoorden we in het water naast ons een geluid dat wel iets weg had van het getoeter van een meerkoet, maar melodieuzer en veel langer aangehouden. Na enig nadenken herinnerde Gerrit Jan zich dat waterrallen ook een dergelijk geluid kunnen maken. En ja hoor, Arthur kreeg hem inderdaad in de kijker. Helaas schoot het beest onmiddellijk weer in het riet toen Arthur ons probeerde uit te leggen waar we moesten kijken. Even later hoorden we het geluid een meter of 30 verderop, maar we konden hem toch niet meer terugvinden. Op de terugweg bij de oranjekom zaten de dodaarsje er nog steeds plus ook nog twee vrouwtjes brilduiker. De vermoedelijke mandarijneend was weg.
Ondanks dat we na enkele valse starts als eerste waren vertrokken was ons groepje als laatste weer terug rond kwart voor twaalf. Henk, Gerard en Dineke stonden nog op ons te wachten en ervaringen werden uitgewisseld. Op de terugweg in een weiland nog een flinke groep kieviten en goudplevieren prachtig blinken in de zon die inmiddels scheen.

Rein Strijker

2e verslag