Ze bouwen een trechtervormige buis, waarin ze zich schuilhouden. Aan de voorkant gaat deze buis over in een vrij vlak horizontaal niet klevend net. De trechterspinnen lopen hier met gemak overheen. Wanneer een loslopend insect in zo'n web terecht komt dan blijft hij niet vastplakken, maar blijft haken achter de draden. (struikelmat) Het dier struikelt en wordt een makkelijke prooi van de bouwer van de "hindernisbaan". Vaak duurt het dagen voor deze spin zijn woning met vangatelier heeft vervaardigd. (Een kruisspin doet het binnen enkele uren)

Tegen de tijd dat ze jongen krijgen wordt de gehele woonbuis geheel hermetisch afgesloten. Ter bescherming van de nieuwe gezinsleden.

Ze bouwen geen webben, maar de meeste soorten verstoppen zich en wachten zo tot dat er een prooidier langs komt. (Passieve jachttechniek) De kleur van de soort is vaak aangepst aan de plaats waar ze zich doorgaans schuil houden.
Ze kunnen gewoon voorwaarts lopen, maar kunnen met het zelfde gemak dit ook zijwaarts doen net als "gewone" krabben, vandaar de familienaam.

Bij de meeste spinnensoorten zijn de vrouwen groter dan de mannetjes. Bij krabspinnen zijn deze verschillen enrom groot. Er wordt dan ook wel gesproken over dwergmannetjes.
Je kan ze tegenkomen op bloemen of bladeren, op bomen, struiken, boomstammen, muren e.d. Ze zijn niet zeldzaam, maar ze houden zich schuil en zitten stil vandaar dat je er echt naar moet zoeken om ze te vinden.

De voortplanting bij de kruisspin: Bij de meeste spinnen is het vrouwtje groter dan het volwassen mannetje. Dit kan risico's met zich meebrengen als het mannetje in de buurt komt van het vrouwje. Door haar slechte gezichtsvermogen zal zij een man niet altijd als zodanig herkennen. Daarom mijden ze elkaars gezelschap alleen in het najaar dan krijgt het mannetjes de kriebels in zijn bloed en gaat hij op liefdespad.

Vooraf spint het mannetje eerst een spermamatje. Daar vult hij de zaadflesjes mee die op zijn kop zitten (dit worden palpen genoemd). Deze manier van bevruchten komt alleen bij spinnen voor en wordt indirecte sperma overdracht genoemd. Zodra het dier zijn palpen vult raakt het sexueel opgewonden. Waargenomen is dat de mannetjes alles wat maar enigszins op een spin lijkt het hof maken. Zelfs voor hun eigen spiegelbeeld zijn ze niet te houden. Wel is het zo dat ze snel hun vergissing opmerken. Dit komt ook door het dan ontbreken van een bepaalde reukgeurstof feromon (sexsreukstof)

Om zijn toekomstige minnares gunstig te stemmen. Neemt hij vaak een lekker hapje mee. En daarna geldt pas vader gaat op stap. Bij het web aangekomen laat hij het op een bepaalde manier trillen. Dit doet hij door een draad te spinnen van af de plek waar hij op dat moment zit naar het web van moe kruisspin. Dit wordt de liefdesbrug genoemd. Hierdoor moet het  erop geattendeerd worden dat er geen lekker hapje voor de deur staat doch een smachtende minnaar. Als dit begroetingsceremonieel allemaal goed gaat dan wordt er gepaard. Wel is het zo dat daarna het mannetje snel moet maken dat hij wegkomt. Op een geschikte plaats worden de eieren gelegd door ma kruisspin en dan heeft zij haar werk voor het nageslacht er weer op zitten. De kruisspinnen ouders zijn al naar de eeuwige jachtvelden als hun kinderen in het voorjaar uit het ei kruipen.

In mei breken de jonge kruisspinnen met hun eitand het ei open. Hun eerste voedsel is hun eigen eidooier. Hier doen ze ongeveer 7 tot 10 dagen mee. Daarna klimmen ze zo hoog mogelijk en schieten uit hun achterlijf een lange draad. Deze wordt door de wind opgepakt en zo kunnen ze honderden meters verder weer ergens terecht komen. Hier starten ze dan in hun uppie een nieuw spinneleven.

Bij verstoring gaat hij met het lichaam trillen. Hierdoor wordt ook het web in trilling gebracht. (Meer intimidatie dan angstverschijnsel) Het web is een onduidelijke wirwar van draden. Ze zijn erg dun en soms niet zichtbaar, hier en daar plakken ze een beetje. Het web wordt niet vernieuwd maar er worden regelmatig nieuwe draden gesponnen. Als hij een prooi vangt gooit hij er net zolang draden omheen tot het slachtoffer niet meer spartelt. Door speciaal speeksel lost het inwendige weefsel op. wat als een vitaminerijk soepje wordt leeggeslobberd. Soms zijn ze daar 12 uur mee bezig. Het wijfje legt zo'n drie maal per jaar 10 á 40 eieren. De jonkies blijven ongeveer 8 dagen bij moeder. Daarna vervellen ze voor de 2e maal en kunnen daarna voor zichzelf zorgen.

Om ook langere tijd onderwater te kunnen blijven, bouwt het dier een soort duikerklok. Hij spint een web wat hij vanonder uit steeds vult met lucht en daarna weer verder afmaakt vult enzv. Uiteindelijk ontstaat dan een met lucht gevulde luchtbel (duikerklok) Overdag zit het dier met de buikzijde naar boven (hierin zitten de zogenaamde boeklongen (twee spleten aan de buikzijde). Als er een prooidier langs komt (kikkervisje,zoetwaterpissebed, muggelarf e.d.) wordt het gevangen en in de woonklok leeggezogen. 's Nachts verlaat de waterspin zijn onderwater woning en gaat dan zelf actief op jacht.

De jongen kruipen daarna op de rug van hun moeder. Hier blijven ze enkele dagen tot ze groot genoeg zijn om voor zichzelf te zorgen. Een bevrucht vrouwtje kan na de eerste eierafzetting een tweede eicocon produceren en bij een zachte herfst zelfs een derde. Dit alles gebeurt zonder dat er opnieuw wordt gepaard.

Vaak zijn ze gekleurd in sterk contrasterende kleuren. Een mooi voorbeeld hiervan is de zebraspin, die ook wel harlekijnspin of harlekijntje genoemd wordt. Dit is één van de meest voorkomende springspinnen in Nederland. Je ziet ze veel op op muren van schuren en huizen. Ze spinnen geen web maar maken wel een soort schuilbuis van dun spinsel. Hierin vindt ook de paring plaats. Aan deze paring gaat een uitvoerige balts vooraf, waarbij het mannetje een soort dans uitvoert om zijn partner in de juiste stemming te brengen.