Michiel des Ruyter

Jazzwereld op wielen (1926- 1994)
De bijna volledige nalatenschap van jazz-historicus Michiel de Ruyter, is eigendom geworden van het Nederlands Jazz Archief in Amsterdam. Het behelst om en nabij zevenduizend LP’s, zeshonderd 78-toerenplaten en een imposante verzameling literatuur bestaande uit zevenhonderd boeken en naslagwerken. De nalatenschap van De Ruyter is een gift aan het NJA, die mogelijk werd door een anonieme schenker. - Deze heeft hiervoor een niet nader gene bedrag betaald. – April 1996
 

Klarinet

Michiel De Ruyter begon zijn carrière als klarinettist in oude stijl-amateurorkesten, mocht in 1950 voor Het Parool gaan schrijven en kreeg twee jaar later zijn eerste radioprogramma – bij de AVRO.
Eind jaren vijftig was hij bij de VARA waar hij met de herkenningstune Oleo van Miles Davis en John Coltrane velen stevig in de kraag greep. Het geluid van saxofonist Ornette Coleman gaf ,een hevige ‘flash’, later slechts overtroffen door de eerste opnamen van Albert Ayler. Als ik die ooit mooi zou gaan vinden, dan was voor mij zo ongeveer alles mogelijk.

Hij liet alle nieuwe platen horen: Van Cecil Taylor en Eric Dolphy, van Peter Brötzmann en Willem Breuker, muziek die in Hilversum bijna niemand wenste te draaien. Gewoon presenteren, zonder commentaar erbij, dat werd steeds meer zijn politiek nadat hij ‘68 bij Het Parool was vertrokken en werkte voor de NOS-radio, eerst als freelancer, jaren later in vaste dienst. Daar begon hij ook zijn ‘Geschiedenis van de Jazz’ die — aanvankelijk; begroot op twee jaar — uitdijde tot zijn magnum opus, waar hij tot aan zijn dood mee bezig bleef, vele honderden afleveringen lang. 		  Michiel de Ruyter



Wegwijzer:
Jazzgeschiedenis - 1 -
Gewaardeerd - 2 -



 

Gewaardeerd door muzikanten

De heldendaden van Michiel de Ruyter (‘geen pseudoniem’ zo meldde het boek 6 Over Jazz in ‘58) bleven niet onopgemerkt en terecht, want bijna allen in de jazzscene die na hem kwamen waren zwaar schatplichtig aan hem, de ‘jazzwereld op wielen’, zoals hij in de wandelgangen soms gekscherend genoemd werd. Sinds hij in 1943 polio kreeg, was hij verlamd.
In ‘84 verscheen bij met rolstoel en al op het omslag van - Michiel de Ruyter - Een Leven met Jazz, opgetekend door Frank van Dixhoorn. De in het boek opgenomen foto’s van hem met anderen vormen bijna een volledige ‘who is who’ in jazz: van Louis Armstrong tot Duke Ellington van Thelonious Monk tot Miles Davis.

uitreiking Bird

Bij zijn officiële pensionering in ‘91 was er een ‘Tribute to’ in het BIMhuis waarbij de De Ruyter Suyte van trombonist Willem van Manen werd uitgevoerd, ook verschenen op een cd.
En een jaar later — hij vervolgde zijn Jazzgeschiedenis inmiddels bij de VPRO — kreeg hij op het North Sea Festival een ‘Bird’ uitgereikt in de categorie ‘Special Appreciation’.

Vele luisteraars

Michiel de Ruyter was een jazzmusicus op zijn eigen manier en wist voor zijn solo’s altijd luisteraars te vinden. En ergens klinkt binnenkort zonder twijfel een Blues voor hem, misschien zelfs op meerdere plekken tegelijk. Maar niemand zal welke versie ook kunnen aankondigen zoals hij dat zelf deed. Vlakbij de microfoon, met veel valse lucht erbij en de timing van een ontspannen jazz musicus. 		 
Wegwijzer:
Jazzgeschiedenis - 1 -
Gewaardeerd - 2 -

top