Zaterdag 4 april

Brussel – Rome – Avellino (1.177 + 275 km)

We vertrekken met een half uur vertraging vanaf Zaventem. De start is wat onrustig. We zitten achter in de DC-9 Super 80. Alitalia hanteert een opmerkelijke indeling: ongeveer tot halverwege het vliegtuig staan brede business class-stoelen en de rest is gevuld met economy-zitjes met 1 stoel meer per rij. Enkelen van ons zitten helemaal achterin, achter de pantry. Zij hebben geen beenruimte, kunnen hun stoelen niet verstellen en hebben geen raam. Bovendien zitten ze pal naast een van de motoren, die bij dit type vliegtuig immers achter aan de romp bevestigd zijn. Door de staartwind van 70 km/h arriveren we volgens schema op Fiumicino/Leonardo da Vinci. De landing is al even rammelend als de start. Sommigen klappen van opluchting als we de landingsbaan raken. Ik dacht dat dit gebruik afgeschaft was en zeker op een lijnvlucht als not done geldt. We stappen uit door de slurf die ons niet zoals je zou verwachten naar de aankomsthal leidt, maar naar buiten, waar een bus gereed staat om ons naar de hal te brengen.

Mede dankzij het Schengen-verdrag, waardoor de paspoortcontrole is komen te vervallen, staan we snel buiten alwaar onze gids Andrea ons staat op te wachten. Zij leidt ons naar de gereedstaande bus die, tot mijn verbazing, een Nederlands kenteken en dito chauffeur (Mark) heeft.

We nemen de snelweg richting Napels, een mooie route die ons door de bergen van de Castelli Romani voert. Een andere snelweg brengt ons naar het eerste hotel van deze rondreis in Avellino: het Jolly Hotel. Het is 20°C en de zon schijnt. Dus wat doen Nederlanders? Ze lopen op straat in korte mouwen. De Italianen, die zelf nog hun winterjassen aan hebben, kijken ons meewarig aan. "Moet je die rare toeristen zien", zie je ze denken. In Avellino maken we ook kennis met het Italiaanse verschijnsel bar. Het lijkt in niets op onze cafés. In een bar ga je eerst naar de kassa en zegt wat je hebben wilt. Je betaalt en krijgt een bonnetje, een scontrino. Met dat bonnetje ga je naar het buffet en zegt nogmaals wat je hebben wilt. Je betaalt met je bonnetje. Soms snappen de Italianen het systeem kennelijk zelf niet, want ik krijg twee drankjes voor de prijs van een.