Woensdag 7
april: Kloosters, Akamas, Avakas Gorge
Voor vandaag heeft onze leider – mijn
scheikundeleraar van weleer – voor de liefhebbers een bus met chauffeur gehuurd die
ons langs de nodige kerken en kloosters moet brengen. We beginnen bij ‘klooster
23’, dat wij zo noemen omdat het dit nummer op de kaart van Pafos en omgeving heeft.
De echte naam luidt Agios Neofytos. Het is gesticht door een asceet die in een grot woonde
en zijn optrekje van muurschilderingen voorzien heeft. Bij het klooster hoort een mooi
museum met onder andere antieke kaarten van de regio, waaronder ook een Nederlandstalige
van de hand van Isaac Tyrion. Achterom staat een traditionele oven.
Klooster 36, Panagia Chrysorrogiatissa, biedt niet veel meer dan een
mooi uitzicht.
We rijden verder naar Latchi voor de lunch en lopen daarna even de
vissershaven in. Lopend over de pier oppert iemand dat je hier misschien mooi een rondje
kunt lopen. Geduldig leg ik uit dat een haven meestal een opening naar zee heeft en dat we
dus zo meteen op onze schreden terug zullen moeten keren.
De chauffeur van de dag, die toevallig ook Andreas heet, brengt ons nog
even naar de kerk van Agios Minas, maar die hebben we gauw gezien. De iconostase is niet
verguld en zo’n donkerbruine omlijsting stelt niet veel voor. In de ikonen is het
bladgoud eveneens schaars, de achtergronden zijn hemelsblauw en doen kitscherig aan. Maar
ook de regen drijft ons snel terug naar de bus waarmee we het Akamas-schiereiland
verlaten. Een tijdje later maken we een fotostop voor een echte déjà-vu: we kijken neer
op Coral Bay en de omgeving van ons hotel. Daarna doen we nog een kerk aan die in de
steigers staat. Even verderop vertonen de klippen een getraptheid waardoor je bijna zou
denken dat mensen hier trappen hebben aangelegd. De foto die ik ervan maak levert me een
paar schoenzolen vol leem op. Onder hilariteit van degenen die in de bus waren blijven
zitten schraap ik het spul zo goed en zo kwaad als het gaat van m’n schoenen.
We rijden over de kustweg terug naar het zuiden en stoppen bij de
Avakas Gorge, een kloof die door de rivier de Avakas gevormd is. De bus laat ons bij een
restaurantje uitstappen en het is onduidelijk waar we heen moeten lopen. Andreas
informeert in het restaurant en geeft ons aanwijzingen. We vragen of hij ons niet met de
bus kan brengen, de onverharde weg ziet er redelijk goed uit. Maar Andreas ziet het niet
zitten. Als we al een aardig eind op weg zijn, zien we dat de bus toch achter ons aan
wandelt. Een maf gezicht. Dan duikt de kloof voor ons op c.q. wij duiken de kloof in. Het
doet avontuurlijk aan, soms moet je je zelfs door het struikgewas wringen. Even later
blijkt dat we door een citrusplantage lopen, stukken minder avontuurlijk dus. Een eindje
verderop houdt de plantage op en wijst een bord het echte begin van de kloof aan. Maar
daar is geen tijd meer voor, we hebben een tijd afgesproken met de chauffeur en degenen
die in het restaurant zijn achtergebleven. Via een weg die zicht op de plantage in de
kloof geeft lopen we terug naar de bus die ons naar het restaurant terugbrengt. De koffie
schijnt er buitengewoon smerig geweest te zijn.
