Dinsdag 6 april: Geroskipou, Pafos
Ook deze dag begint sportief met een potje tennis
waarbij M. weer regelmatig in actie moet komen als we een bal over het hek slaan of in de
klimop die het hek deels overwoekert. Daarna besluiten M. en ik de bus naar Pafos te nemen
om van daar naar het nabijgelegen Geroskipou te wandelen. Als we aan de bushalte staan,
samen met vier Scandinaviërs, komt een taxi langs en de chauffeur maakt een noodstop als
hij ons ziet. Hij biedt aan ons allemaal voor 50 cent per persoon naar Pafos te brengen en
dat is dezelfde prijs die je voor een buskaartje moet betalen. We hoeven niet eens bij
elkaar op schoot te zitten, want zijn voertuig is van het type ‘stretched limo’.
Na aankomst op de markt maken wij ons op voor de wandeling naar het
buurdorp. Maar eerst willen we wat foldertjes uit het VVV-kantoor ophalen. Achteraf is het
onbegrijpelijk dat we zo’n moeite hadden om het kantoor te vinden; ondanks dat het op
onze plattegrond was ingetekend moesten we driemaal naar de weg vragen. Pas een charmante
Cypriootse die goed Engels sprak stuurde ons in de juiste richting. Hoewel, achteraf
gezien gaf de meneer van de taxistandplaats ons ook de juiste aanwijzingen maar wij
interpreteerden zijn gebaar verkeerd. Door op zijn linkerarm te tikken bedoelde hij niet
dat we ginds linksaf moesten maar dat het kantoor zich aan onze linkerhand bevindt.
De wandeling naar Geroskipou langs de drukke weg naar Limassol is niet
bepaald een pretje. Zoals reeds eerder gezegd is er soms een stoep en soms slechts een
berm van een aan de zijkanten niet afgewerkte weg. Ook oversteken is op heel Cyprus een
hachelijke onderneming: men rijdt er links, maar er zijn ook ontzettend veel toeristen in
huurauto’s onderweg en die vergeten dat soms. Huurauto’s hebben dan ook niet
voor niets felrode nummerborden. Bij de uitvalsweg passeren we het grote stenen hoofd van
Makarios en een grote rotonde is versierd met in triplex uitgevoerde dansers met de
bekende kruik. Na een tijdje bereiken we de Agia Paraskevi-kerk in Geroskipou waar het
allemaal om begonnen was. Het kerkje met de vijf koepels ziet er inderdaad heel apart uit.
Ik vraag een oud vrouwtje dat naast de kerk woont wanneer de kerk opengaat en zij
antwoordt: "Misschien om 3 uur, maar kijk maar eens of de priester in het café zit,
dan krijg je de sleutel." Helaas, meneer pastoor zit niet in het café en de kerk
gaat ook om 3 uur niet open. Als we door de ramen naar binnen gluren ontstaat het
vermoeden dat we niet veel missen.
Via een binnenweg lopen we
terug naar Pafos. Onderweg zien we midden in een citrusplantage een merkwaardige paal
staan waarvan we de functie niet begrijpen. Het is stil langs deze weg, maar weldra maant
een stijve bries ons tot flink doorstappen, daarbij geholpen door oprukkende onweerswolken
in de bergen. Vandaag is de eerste dag dat ik in korte broek en T-shirt rondloop en het
lijkt er even op dat ik daar een prijs voor zal moeten betalen. Gelukkig blijft het droog
en bereiken we veilig de ‘tourist area’. Hier op Cyprus heb ik trouwens voor het
eerst echte, aambeeldvormige onweerswolken (cumulonimbus) gezien. Thuis wist ik alleen uit
de boekjes dat een onweerswolk er zo uit kan zien.
We blijven er niet hangen maar lopen door naar het Byzantijnse fort
‘Saranta Kolones’, Veertig Zuilen. De naam komt van de 40 monolieten, afkomstig
van de agora, die bij de bouw van dit fort hergebruikt werden. Thans rest nog slechts een
ruďne van het fort, maar de twee bogen die overeind zijn gebleven danwel gerestaureerd
zijn bieden een mooie omlijsting voor een paar foto’s.
We nemen ook nog een kijkje bij het Romeinse theater, het Odeon. De
niet meer in gebruik zijnde witte vuurtoren torent erbovenuit.
