Koronka

Tajemnice radosne
1. gdy pozdrowienie Dziewicy z Nazaretu przez Gabriela łączy
   się z wezwaniem do radości mesjańskiej:
   « Raduj się, Maryjo »
2. dalej scena spotkania z Elżbietą
3. której narodzenie Bożego Dziecięcia
4. Ofiarowanie w świątyni bowiem
5. opowiadanie o dwunastoletnim Jezusie w świątyni

Tajemnice światła
1. Jego chrzest w Jordanie;
2. objawienie siebie na weselu w Kanie;
3. głoszenie Królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia;
4. przemienienie na górze Tabor;
5. ustanowienie Eucharystii, będącej sakramentalnym wyrazem misterium paschalnego.

Tajemnice bolesne
1. Ogrodem Oliwnym
2. w których przez biczowanie,
3. ukoronowanie cierniem,
4. dźwiganie krzyż
5. a i śmierć na krzyż

Tajemnice chwalebne
1. Chrystusa w zmartwychwstaniu
2. Chrystusa w wniebowstąpieniu
3. Pięćdziesiątnicę
4. również Ona zostanie wyniesiona z chwilą wniebowzięcia
5. jaśnieje Ona jako Królowa aniołów i świętych

Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje,
przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie tak i na ziemi.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj.
I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego . Amen.

Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą,
błogosławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus.
Święta Maryjo, Matko Boża,
módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.

Wierzę w Boga, Ojca wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi.
I w Jezusa Chrystusa.
Syna Jego jedynego, Pana naszego, który się począł z Ducha Świętego; narodził się z Maryji Panny.
Umęczon pod Ponckim Piłatem, ukrzyżowan, umarł i pogrzebion.
Zstąpił do piekieł, trzeciego dnia zmartwychwstał.
Wstąpił na niebiosa, siedzi po prawicy Boga Ojca wszechmogącego.
Stamtąd przyjdzie sądzić żywych i umarłych.
Wierzę w Ducha Świętego, Święty Kościół powszechny,
świętych obcowanie, grzechów odpuszczenie, ciała zmartwychwstanie, żywot wieczny. Amen.

Na dużych paciorkach (1 raz):
Ojcze Przedwieczny, ofiaruję Ci Ciało i Krew,
Duszę i Bóstwo najmilszego Syna Twojego,
a Pana naszego Jezusa-Chrystusa na przebłaganie za grzechy nasze i całego świata.

Na małych paciorkach (10 razy):
Dla Jego bolesnej męki, miej miłosierdzie dla nas i całego świata.

Na zakończenie (3 razy):
Święty Boże, Święty Mocny, Święty Nieśmiertelny, zmiłuj się nad nami i nad całym światem.

Tę modlitwę podyktował Pan Jezus siostrze Faustynie w Wilnie w 1935 roku.
W następnych objawieniach ukazał jej wartość i skuteczność oraz przekazał obietnice do niej przywiązane.

W tej modlitwie ofiarujemy Bogu Ojcu "Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo" Jezusa Chrystusa, łączymy się z Jego ofiarą złożoną na Krzyżu dla zbawienia świata.
Ofiarując Bogu Ojcu Jego "najmilszego Syna", odwołujemy się do najsilniejszego argumentu, by być wysłuchanym.
Prosimy o "miłosierdzie dla nas i całego świata". Słowo "nas" oznacza odmawiającego koronkę i tych, za których pragnielub jest zobowiązany się modlić.
Natomiast "cały świat" - to wszyscy ludzie żyjący na ziemi i dusze w czyśćcu cierpiące.
Modląc się słowami tej koronki, spełniamy akt miłości bliźniego, który - obok ufności - jest nieodzownym warunkiem otrzymania łask.

Rozpoczęcie i zakończenie

We współczesnej praktyce, dostosowanej do różnorakich okoliczności duszpasterskich, istnieją różne sposoby rozpoczynania różańca. Wniektórych regionach rozpoczyna się zazwyczaj wezwaniem zaczerpniętym z Psalmu 70: « Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu; Panie, pośpiesz ku ratunkowi memu », co niejako ożywia u modlącego się świadomość jego własnej nędzy. Gdzie indziej natomiast początek stanowi Credo, jakby dla uczynienia wyznania wiary fundamentem podejmowanej kontemplacji. Te i inne sposoby, w takim wymiarze, w jakim uzdalniają ducha do kontemplacji, są na równi uprawnione. Odmawianie różańca zamyka się modlitwą w intencjach Papieża, by niejako skierować spojrzenie modlącego się na rozległy horyzont potrzeb Kościoła. Iwłaśnie z myślą, by zachęcić do takiej eklezjalnej wizji różańca, Kościół wzbogacił go świętymi odpustami dla tych, którzy go odmawiają wnależytej dyspozycji.

Jeśli bowiem różaniec jest przeżywany w ten sposób, staje się naprawdę drogą duchową, na której Maryja jest Matką, Nauczycielką i Przewodniczką, podtrzymującą wiernych swym potężnym wstawiennictwem. Czyż można się dziwić, że przy końcu tej modlitwy odczuwa się jako potrzebę ducha, który w medytacji doświadczył głęboko macierzyństwa Maryi, pragnienie wychwalania Najświętszej Dziewicy, czy to wspaniałą modlitwą Salve Regina, czy też Litanią Loretańską? Jest to ukoronowanie drogi wewnętrznej, która doprowadziła wiernego do żywego kontaktu zmisterium Chrystusa i Jego Najświętszej Matki.